Od zawsze lubiłam podglądać, wiedzieć więcej niż wszyscy, być tam gdzie Ciebie jeszcze nie było, ruszać się, skakać, biegać! Dlatego wyjeżdżam, nurkuję, pływam, gram, zwiedzam... Jednym słowem robię wszystko żeby jak najlepiej spożytkować niewyczerpalne pokłady energii. Tak, bywa to uciążliwe, męczące i upierdliwe ale skoro nie mogę się tego pozbyć, musiałam to zaakceptować! Uwielbiam ludzi, bez nich nie uśmiechałabym się tyle i nie była tym kim jestem, a to byłaby nieoceniona strata. To na nich patrzę godzinami, obserwuję, analizuję, rozmawiam, oceniam, w końcu robię też i zdjęcia...

Kiedyś długo zastanawiałam się skąd wzięła się ta pasja, odkryłam to nie tak dawno temu. Odwieczne problemy ze skupieniem się i z zapamietywaniem, taki mały alzheimer! Zdjęcia zapamiętują za mnie chwile, przypominają o tym co się stało, co dawno wypadło mi z głowy. To one są moją pamięcią i moimi wspomnieniami. Znaczą dla mnie więcej niż możesz sobie wyobrazić! Uwielbiam je, mam ich tysiące, ciągle robię nowe, oglądam, drukuję, znowu oglądam...

Podróż marzeń? Owszem, ale czemu tylko jedna? Wszystkich marzeń nie da się przecież zamknąć w 3 miesiące, w jeden wyjazd, w jedne wakacje! Ta akurat byłaby niezwykła, niepowtarzalna... Napewno chciałabym nią komuś pomóc, poprawić czyjąś sytuację, albo chociaż naświetlić jakiś problem, zrócić uwagę tych ważnych i bogatych na tych zapomnianych! Jak niesamowitym uczuciem byłaby pomoc komuś za pomocą zdjęć, za pomocą robienia tego co się kocha. Wyobrarzasz sobie? Bo ja nie!