Zmiany czasem się lubi, czasem nie. W tym przypadku zmiana kosztowała wiele nerwów i pracy, niemniej jednak rezultat końcowy mnie cieszy i myślę, że będzie jeszcze ciekawszy od oryginalnego planu.

Co nowego więc? Klub Homohibernatus, z którym miałam jechać na Alaskę, po Wielkanocy przesłał mi suchą informację, że wyprawa została odwołana. Nie powiem, zaskoczyła mnie nie tylko treść, ale i forma.. No cóż, nie wszystkim ludziom gór jak widać można ufać - w dalsze szczegóły wnikać nie będę, niemniej jednak mocno się zawiodłam.

Po kilku intensywnych dniach, po burzy mózgów z samą sobą, a potem z Asią i Krzysztofem, stanęło na innej górze.

Chiny - wyprawa na Muztagh Ata.

"Ojciec Gór Pokrytych Lodem", bo to właśnie oznacza Muztagh Ata, to siedmioipółtysięcznik w górach Pamir. Technicznie nie przedstawia trudności. Jeśli będzie dużo śniegu, będziemy się posiłkować rakietami śnieżnymi. Największa walka odbędzie się z wysokością, która sprawia, że nasza wydajność spada kilkukrotnie. Jeśli się uda stanąć na szczycie, będę na górze zajmującej 43 miejsce wśród najwyższych gór świata.

Na początku sierpnia wyląduję w Biszkeku - stolicy Kirgistanu (trzeci rok z rzędu, hmm;). Stamtąd wspólnie z klubem 4Challenge (www.4challenge.org) udamy się przez góry Tienshan do Chin, do Kaszgaru. Potem mityczna Karakorum Highway i jesteśmy w Subashi - tam, nad jeziorem Karakol, nocujemy.

Następnego dnia ruszamy do bazy z - uwaga - karawaną wielbłądów:)

Baza mieści się na 4350m n.p.m. Kolejne obozy to:

obóz I              5570 m
obóz II             6400 m
obóz III            6900 m
MUZTAGH ATA   7546 m

Generalnie góry wysokie zdobywa się albo w stylu oblężniczym, albo w stylu alpejskim. Styl alpejski możliwy jest jedynie w sytuacji, gdy jesteśmy już dobrze zaaklimatyzowani (np po wspinaczce na inną dużą górę) - wtedy z całym dobytkiem na plecach ruszamy do góry, nocując po drodze coraz wyżej, i w jednym ciągu, bez schodzenia w dół, atakujemy szczyt. W naszym przypadku będzie to oczywiście niemożliwe, ponieważ aklimatyzację będziemy dopiero zdobywać. Styl oblężniczy to nazwa bardzo sensowna - Muztagh Ata będziemy oblegać przez ponad dwa tygodnie, wychodząc do góry i schodząc na odpoczynek.

Są różne style aklimatyzacji; ten, który ja preferuję oparty jest na takim schemacie: wychodzimy do góry założyć kolejny obóz, np obóz II (wynosimy więc namioty, wyposażenie, jedzenie, gaz), tam śpimy, po czym schodzimy do obozu niżej (w tym przypadku obozu I) odpocząć. Potem wynosimy resztę rzeczy wyżej, do Dwójki, nocujemy, a potem zakładamy następny obóz - Trójkę. Po nocy w Trójce jest szansa, że jesteśmy wystarczająco zaaklimatyzowani, schodzimy więc do bazy wysuniętej (ABC - Advanced Base Camp; w przypadku Muztagh Ata naszą bazą wysuniętą będzie obóz I), by odpocząć przed atakiem szczytowym. Atak szczytowy przeprowadzamy już po alpejsku - obóz II, obóz III, i wreszcie szczyt. Oczywiście powyższy schemat jest bardzo uproszczony, zakłada brak komplikacji w postaci pogody czy objawów choroby wysokogórskiej - które to komplikacje wystąpią na pewno, nie wiemy jedynie w jakim nasileniu:)

Po zejściu z góry albo szybki powrót, albo - jeśli czas pozwoli - pustynia Takla Makan.

Tak więc wspomniana w temacie zmiana wygląda. Zamiast Alaski, Chiny; zamiast sześciotysięcznika, siedmioipółtysięcznik. Zamiast -40 stopni, raczej do -20, ewentualnie -30 przy dobrych (czyli złych) wiatrach;) Trzymajcie kciuki, by tym razem wszystko dobrze poszło!

Jak więc w podsumowaniu wygląda plan całej podróży?

Etap I - Indie i Nepal   8 maja - 6 czerwca

Etap II - Nowy Jork   8 - 17 czerwca

Etap III - Uganda   20 czerwca - 21 lipca

Etap IV - Chiny / Muztagh Ata   6 sierpnia - 3 września

O Indiach, Nepalu, Nowym Jorku i Ugandzie pisałam tu:

http://www.myfinepix.pl/pl/blog/310324/269391

Co myślicie o nowym planie? Rady i sugestie jak zawsze mile widziane...