Widzieńsko - wieś, którą znam od zawsze. Któregoś wakacyjnego dnia po prostu wskoczyłam w trampki, złapałam busa i popędziłam do babci.

Jako dziecko mogłam godzinami siedzieć w chlewie (tak - chlewie!), śpiewać świnkom piosenki i wpatrywać się w ich zakręcone ogonki. Dziś nie ma już żadnej z moich różowych przyjaciółek.

Na drugim miejscu zawsze była krowa. Miała takie głębokie spojrzenie, do dziś mam sentyment do tych łaciatych dziewczyn

Kaczek nigdy nie lubiłam. I to chyba z wzajemnością. Za każdym razem, kiedy próbowałam się zbliżyć zostawałam atakowana przez stado wściekłych ptaków. No cóż, pewnie czuły moją niechęć. Dobrze, że mój aparat ma w miarę duży zoom

Koty u babci były, są i pewnie zawsze będą. Co do nich mam uczucia mieszane, jednak doskonale nadają się na modelów do moich sesji.

Sesja fotograficzna została jednak przerwana przez nadejście bossa podwórka - Szarika.

A ponieważ czas to pieniądz, po kilku godzinach spędzonych na robieniu zdjęć zakończyłam swoją wizytę w Widzeńsku.