Co racja, to racja!

W 1977 r. Susan Sontag napisała kultową książkę "On fotography". Zawarła w niej spostrzeżenia i uwagi o traktowaniu fotografii jako zjawiska przez ogół ludzi. Spostrzeżenia te były nizwykle trafne. Fotografię traktowano jak magię a sama czynność fotografowania budziła respekt otoczenia. Skomplikowana procedura i drogi materiał zmuszał do myślenia nad kadrem, światłem, ustawieniem ostrości, etc. Na końcu po długiej obróbce pojawiało się u odbiorcy zdjęcie. Niemal każde było wyjątkowe, niemal każde było magiczne. Oprawiano te obrazy w wytworne albumy i wymyślne ramy. Dziś aparaty fotograficzne wystarczy włączyć, skierować na obiekt i nacisnąć migawkę. Co z tego wychodzi? Na pewno jakaś rejestracja świata. Na pewno masowa jak nigdy dotąd. Technika popchnęła fotografię na nowe tory, wepchnęł niemal "pod strzechę". Digitalizacja szeroko rozumiana wtopiła fotografię w inne media nadając jej  nowy wymiar i nowe zastosowania. Zmienił się też człowiek. Inne ma oczekiwania, szybciej żyje, inaczej patrzy na świat. Wysłanie zdjęcia mailem jest łatwiejsze jeśli jest ono plikiem. Fora internetowe zachęcają do zamieszczania galerii zdjęć -plików. Portfolia aktorów czy modelek menadżerzy życzą sobie w wersji elektroniczej. Zdjęcie na papierze ma szansę stać się znów czymś wyjątkowym. Jakimś wyróżnikiem w tłumie gigabajtów zapisów elektronicznych - ulotnych przecież.

Zjawisko jest warte eseju socjologicznego. Książka Susan Sontag trzy dekady temu zrobiła furorę. Może ktoś podejmie się w podobny sposób analizy zjawiska fotografii w dobie cyfryzacji świata.